Zostałem poproszony o napisanie artykułu o likwidowaniu wyżej wspomnianego zjawiska, czyli buttwink'u (z ang. zawijanie ogona). Jeśli spodziewasz się, że będzie łatwo, cóż… niekoniecznie. Zanim weźmiesz się za czytanie, musisz sobie wyobrazić pewien model, który przyda się w rozumieniu tego co będzie dalej.

 

Pomyśl sobie, że Twoje mięśnie zamieniły się w gumowe taśmy. Wszystkie mają swoje określone napięcie spoczynkowe oraz możliwy pewien poziom rozciągnięcia. Każda taśma, która wykonuje ruch ma też przeciwstawną, która to ten ruch kontroluje swoim napięciem. Dokładnie taka sama sytuacja jest z mięśniami. Jeżeli zginasz rękę w łokciu, to biceps pracuje koncentrycznie (wraz z ruchem zbliżają się przyczepy mięśnia, mówiąc kolokwialnie ściska się), natomiast cały czas jest kontrolowany przez napięcie tricepsa. W sytuacji idealnej, gdy równowaga między mięśniami nie jest zaburzona zakres ruchu jest pełny. W momencie, gdyby triceps był przykurczony to albo niemożliwe byłoby zgięcie łokcia, albo zgięciu łokcia towarzyszyłoby zgięcie ramienia (triceps jest mięśniem dwustawowym).

 

Musisz sobie taki model przerzucić na okolice miednicy, odc. lędźwiowego kręgosłupa, biodra i kolana. Mięśniami, które mogą powodować buttwink, są pośladkowe i tylna grupa uda (dwugłowe, półbłoniasty, półścięgnisty). Tak zwane ''zawijanie tyłka'' powoduje mięsień, który podczas ruchu najprędzej dojdzie do swojej maksymalnej długości.

 

Popatrz na pozycję miednicy. W przysiadzie tylnym z low barem mięśnie tylnej grupy uda i pośladkowe muszą rozciągnąć się najbardziej. Jeżeli nie mają odpowiedniej długości to pociągają miednicę do tyłu, czyli robią buttwink. W przysiadzie przednim mięśnie tylnej grupy uda oraz pośladkowe rozciągają się najmniej.

 

To proste. Rozciągać się. Jeżeli mięśnie nie mają odpowiedniej długości, to trzeba popracować nad tym, aby miały. Najlepszą metodą jest w tym wypadku poizometryczna relaksacja. Nazwa straszna, a w praktyce jest to łatwe.

 

Należy ustawić nogę w pozycji, w której czujesz, że masz rozciągniętą tylną grupę uda (mięsień na lekko ciągnąć, nigdy nie możesz czuć bólu). Po czym naciskasz piętą, jakbyś chciał zgiąć nogę w kolanie i utrzymujesz to napięcie przez 5 sekund. Puszczasz napięcie i lekko pogłębiasz zakres ruchu. Taki cykl powtarzasz 3 razy. Nie przesadzaj z ilością powtórzeń. Zwiększanie ruchomości zawsze trochę trwa. Oczywiście najwygodniej mieć kogoś do pomocy. Jeżeli nie ma takiej możliwości, to możesz użyć taśmy, sznurka, albo ustawić się przy futrynie. Należy też zwrócić uwagę na drugą nogę. Ma leżeć i nie zmieniać swojej pozycji.